De shaduw, de rugzak.

Helaas heb ik net zoals de meesten van u een ego, verdringen helpt niet. Een ego is er om te overleven. Hoe presenteer ik mijzelf om geaccepteerd te worden, niet uit de kudde verstoten te worden. Nu ben ik een tamelijke einzelgaenger en gewent om de kudde van buitenaf te bekijken.

Ik ben er helaas zo een, die als in de allorgie van de grot (van Socrates geloof ik, correct me if I'm wrong) 'de werkelijkheid' op een andere manier beleeft. HSP (High Sensitive Person) een thrill seacker, healing hands (ja sorry, als ik ze niet had zou ik er ook niet in geloven), Reiki gedaan omdat daar (als je geïnitieerd bent) iedereen dat kan, hoog intelligent en dus een echte mafkees voor de meesten en dus een heerlijk projectie object.

Wat vrouwelijk en gevoelig t.o.v. de gemiddelde. Heb door de jaren heen een aardige muur om mij heen gebouwd om dat af te wenden. Ben me stoerder gaan gedragen, wing-chung (vrouwen, hihi)  kung-fu gedaan om mezelf beter te kunnen verdedigen, niet dat dat echt een probleem was, vechten is een natuurlijk instinct voor mij (ben er helaas erg goed in, maar gebruik t allen als het echt nodig is). Ze noemde me op de havo 'het beest' door m'n uitstraling (don't fuck with me).

Laatste lichting militaire dienst meegemaakt als 'wachtmeester' (opleiding voor geschutscommandant) na 15 dagen vertrokken als 'gewetensbezwaarde'. Trok het niet om zomaar vertrouwend op mijn medemens, coördinaten te gaan bombarderen. Commando leek me ook niet echt iets, had de mariniers al afgeslagen, gewoon geen zin om mensen af te slachten uit wat voor een ideologie dan ook. Doden en kwaad doen aan m'n medemens is volgens mij altijd zinloos, ook al zou ik er goed in kunnen zijn. Voor mijn gevoel heb ik dat allemaal al eens gedaan in vorige levens (vele nachtmerries herinneren mij daaraan). Na dik 1,5 jaar vechten tegen de bierkaai afgekeurd als gewetensbezwaarde omdat ik een te hoog verantwoordelijkheidsgevoel zou hebben (als of dat bestaat)..

Op m'n 11de verhuisd van Vlijmen naar Zevenbergen, waar ik een 'Import Rotterdammer' was en met dat gevoel later naar Roosendaal verhuisd, 2e klas mavo. Voelde me echt ontheemd, geen Rutger meer zoals mijn enige echte vriend toen heette in Vlijmen. Van verre fietstochten van bv. slot Loevenstein, autotron in Nieuwkuijk enz., bioscoop bezoeken in Den Bosch, Flas de fopshop, vuurwerk en feestjes naar Zevenbergen waar ze nog met lego en mecano speelden. Lizette m'n liefde van toen het 'aan' wilde voor mijn gevoel uit medelijden en ik dat dus afwees, zoon van de bedrijfsleider van de ijzerfabriek in een straat/omgeving met de
oude notabelen van Zevenbergen. Wij met een oude caravan en een renjol in der achtertuin en Arlet de hond van de achterburen, Notaris. Arlet gedraag je!

Roosendaal, waar ook familie van mij woonde, gevierde banketbakker en voorzitter van de ondernemersvereniging, twee 'hot nieces' waar iedereen op geilde en ik als loser die uiteindelijk ook aangesproken werd toen ik ook Nike begon te dragen. E. mijn carnavalspak een oud pak van m'n vader leende en nooit meer terug gaf en ik m vriendelijk groete het jaar erna toe ik hem de hond uit latend tegen kwam. B. een fiets jatte na een van de examen feesten, die nu politie agent in Breda is en mij de les leerde in het park Vrouwenhof, dat dingen nu eenmaal zo gaan als je geen open kaart speelt met de politie, hij naait ze der ook bij als zoiets gebeurt. Als of hij enig inzicht had in de situatie en dat überhaupt kon beoordelen met zijn mavo-c en zijn carriere als postbezorger daarvoor, werk dat ik trouwens zelf ook gedaan heb. Verstandigere postbezorgers zijn er dus zeker! Cum laude geslaagd met 7 vakken, Duits op de avondsschool wat eigenlijk niet mocht, de illegaliteit zat toen al in me.

Havo, snapte er niets van andere manier van leren, grote school, veel indrukken nieuwe klas, kernbewapening, onnozele ego's strijdend om de wereld macht, seksualiteit, mooie meisjes, uitgaan, masturberen, slecht slapen, regens van data die door mijn brein stroomde en doorgingen als ik wakker werd, depressiviteit, vader ontslagen en in de knoei, verbaal erg agressief, verliefdheden, beste vriendin verliefd op mij had dat niet door, zelfs niet toen ze me besprong op haar verjaardag. Toen een andere goede vriendin dat vertelde, moest ik erg lachen om m'n eigen onnozelheid en dat werd uit gelegd als dat ik de 'verliefde' uitlachte. Ik was toen erg 'slecht' en veel 'vrienden' verloren.
Na zitten blijven en scheikunde laten vallen had ik het eindelijk door, was veel makkelijker dan de mavo. Bijna cum laude geslaagd, net niet door dyslexie met Nederlands en vermeende fraude omdat ik een essentieel woord in een boek was vergeten op te zoeken en de Biologie leraar uit het eerste jaar wraak nam door celdeling het enige onderwerp waar ik niet meer aan toegekomen was tot in den treuren uit te diepen en mijn een 6 op m'n mondeling opleverde (9,6 schriftelijk), buiten het feit dat m'n vader toen afgekeurd dreigde te worden door artrose in heupen en rug en dat nogal extra wat spanningen op leverde tijdens leren en maken examens.

Op naar HTO-EB in Tilburg na dat ik door het centraal bureau niet toegelaten werd op bedrijfskader in Eindhoven. Was heel iets anders dan ik me er van voorgesteld had, pa in ww en studerende voor personeelswerk en buitenechtelijke relaties aangaande. Huisarts begreep niet dat een jongen uit mijn milieu depressief kon zijn. Reed met auto van pa met mede-studenten naar Tilburg, maar moest alles zelf betalen. Auto was een discussiepunt met de belasting door klacht uit de buurt, betaald door verkoop caravan en lening  bij oma?? Waar bemoeien mensen zich mee? Mede-studenten reden graag mee was goedkoper dan de trein en stuk sneller, maar toch teveel volgens hen, weer outsider. Vond de bedrijfskunde benadering erg mechanistisch en de mens werd tot een radertje gedegenereerd en was wiskundig te weinig ontwikkeld.

Ook personeelswerk gaan doen door verhalen oud-vriend en omdat ik mijn menselijke kant verder wilde ontwikkelen. De opleiding in Breda was een regelrechte aanfluiting, ik had meer tussen uren, dan werkelijke uren, die we dan al hangend in 'de Soos' doorbrachten, bij het introductie kamp werd ik betrapt door de studie richtings leider op het slopen van een stoel. Mijn mede-studenten, op zijn minst een stuk of zes hadden er al 4 gesloopt en opgefikt. Bij de vierde waren er nog twee poten en een rugleuning over, ik brak toen een poot af en gooide die op het vuur. Ik dacht tja is toch al kapot. Ik werd toen verantwoordelijk gehouden en het waren allemaal smoesjes, zeg maar de standaard politie aanpak. Heb later de stoel betaald, maar ik werd in de gaten gehouden, personen zoals jij dulden wij hier niet. En niet één stond er op, en zei ik heb t ook gedaan en niet één stond er op en zei er waren er meerderen, terwijl er op z'n minst 30 rond dat vuur zaten.

Eerste jaar blijven zitten en had geen idee wat te gaan doen, want dit was ook niets, dat ze dit überhaupt hbo mochten noemen. Maar nee, de school sloeg een hele nieuwe weg in beetje MBA-achtig, personeelswerk werd Personeel & Organisatie en er zou een nieuwe afstudeerrichting komen Opleiding Vorming en Training. Dat leek me wel wat, lesgeven, vormen van mensen, want ik had wel door dat management niet mijn richting was. Nieuwe klas, meer gepolariseerd tussen links en rechts, had met beide in het verleden niet zo'n goede ervaring. Hockeyers die de boel bij hun vrinden sloopten en het raar vonden dat ik ze daar op aan sprak, maar ook de feestgevers waar ik er een van was vonden dat maar raar, t was toch gezellig, wat deed ik nou moeilijk. Links omdat ik lachte om mijn eigen onbenulligheid en toen erg slecht was en de new-wave vrienden van mijn new-wave vriendin vonden mij ook maar zo zo en dan nog niet te spreken over mijn linkse vader en open-minded studie richtings leider toen hij nog n hippie was, lang geleden dus. Had inmiddels een CDA vriendin en een hartelijke schoonfamilie, maar dan moest het wel hun richting uit gaan.

Kwam in een progressieve groep terecht waarvan de meesten zichzelf erg geweldig vonden en ik ook hier weer buiten de boot viel ook omdat ik niet zo assertief was als zij en door mijn optreden, de strijd in mijzelf, een 'hoger' milieu en mijn middenweg maar een softie was. Kantje boord over naar de 2e, door mijn 'beroeps houding', ze zouden me in de gaten houden. Veel stof, rijtjes, weinig diepgang of inzicht, meer van hetzelfde in het tweede jaar. Leraren die zich niet aan de regels hielden en je overvoerden, relationele spanningen die er uitkwamen met methodiek met mijn groepsgenoten, aantal keer afgebluft en wat hadden ze dan een lol, den Os trekt de kar. Dikke 8 voor arbeids psychologie de uitvoering voor sociale psychologie op de arbeids situatie een dikke 5, maar helaas dat was een van de hoofdvakken. Om mij heen werden allerlei mensen heen zwaar gematst zodat ze over konden en ik werd natuurlijk nog steeds in de gate gehouden en het punt voor O.V.T. daar ging een punt van af omdat we ineens in vergelijking met andere project groepen (wij waren een van de eerste) toch te hoog ingeschat waren (of je dat na 10 maanden nog kan beoordelen). Maar een officier van de Belgische reserve en hoe heet dat ook al weer, oh Gestalt Therapeut met een luxe bolide waar niemand het tegen op durfde nemen kon dat wel (Geslaagd zakenman). Mijn vader had het daar ook al mee aan de stok gehad in de avondopleiding die hij daarna op een ander instituut afgerond had. Volgens hem kon ik beter autoverkoper worden (HA, HA). Geen herexamens, als ik het er niet mee eens was moest ik maar een gerechtelijke procedure opstarten. Ga ik verder of Psychologie op de Universiteit doen?

Ik naar Eindhoven, punten- en boekenlijst ingeleverd bij het overkoepelend bureau dat daar over ging. Geen probleem ik kon door naar het derde jaar, het was voldoende, ik op vakantie. Kom thuis, brief, welkom in het tweede jaar, de introductie begint.... Ik naar de schoolleiding. Toelatings bureau van de Hoge School heeft daar niets over te zeggen, als ik het er niet mee eens was moest ik maar een procedure starten tegen Breda, daar niet over, hier ook niet over????? Maar ja, dan ben je weer n jaar verder, als je het daar mee haalt. Twee vingers in m'n neus, m'n duim in m'n reet fluitend het tweede jaar door, ach hier was het inzicht, verschil tussen mavo en havo. Wel jaar studiebeurs verspeelt.

Stage kon bij intercultureel communicatie bureau in A'dam bekend van 'de' beurs, waren erg onder de indruk, maar waren erg hautain en wilde verder niet meedenken of handelen, grote opdrachten, nauwelijks stagevergoeding en rete dure kamers, als je er al een kan vinden, naburige gemeente of metaalbedrijf, gemeente stond me niet aan te procedureel, geen stagevergoeding, 1,5 uur moeten wachten bij gesprek bij bedrijf maar ala, zou opleidingsplan mogen schrijven in kader ISO, waren bezig met strategisch plan, stuk of 40 functieomschrijvingen maken voor de zelfstandig gaande gereedschapmakerij in kader ISO certificering, dat leek me wel wat. Daarna de goede man nog 1,5 uur gesproken in de rest van de 10 maanden, waarvan 1 uur tijdens de afronding, waarbij mijn stagebegeleidster 50 min aan het woord was. Woonde nog in Breda, trein op en neer naar Helmond, eerste paar maanden nog baantje in Roosedaal bij fastfoodketen. Relatieproblemen, verkering uit na dikke 4 jaar en jaar samenwonen, zij wilde stapje verder terwijl het relationeel niet snor zat, voor mijn problemen moest ik maar naar de psycholoog, terwijl ik er wel moest zijn voor die van haar, zij zag haast alleen haar familie en ging nooit ergens anders met mij mee, mijn  studiegenoten hadden haar nog nooit gezien, zag ook parallellen tussen de relatie van mijn ouders die op de klippen aan het lopen was.

Toen kwam ik een stoere meid tegen op wintersport, die met een gebroken knieschijf gewoon door ging en een heel andere energie had. Ik was al eens terug veroverd en stuurde nu aan op een definitieve breuk, was niet netjes, maar ik moest ook verder met m'n leven. Toen op en neer naar Arnhem hevige relatie, maar ik raakte uitgeput. Zwom rond op m'n stage, geen enkele leiding of feedback, kon het niet meer opbrengen om daar om acht uur te zijn. Ben verdwaalt op weg naar een bedrijfspresentatie van een mede-supervisie genote, nooit aangekomen en in een blur rondgedoold. Zo ook letterlijk in mijn supervisie verslag opgenomen, zijn nooit vraagtekens bij gezet. Stage afgerond met 7,5.

Op naar het 4de jaar. Project en daarna Erasmusstage in Koblenz, los gekomen van mezelf, de dingen die mij tegen hielden, van Duitsland gaan houden, managing diversity, grote ogen, lesgegeven aan Auszubildene in kader van management by objectives, zelf lesstof ontwikkeld, de verschillende management culturen daarin betrokken. Verliefd geworden, andere relatie dus naar de knoppen. Kon in het Verlag komen werken, afgeslagen, hadden iets voor me opgezet maar had essentiële rol in de jaarlijkse Studenten Wohnheim Fete en die wilde ik niet laten vallen, het Verlag liet mij dus vallen. Was niet fijn maar logisch, werd ook niet veel met mij daarover gedeeld, als ze dat wel hadden gedaan.

Kwam weer terug in Eindhoven, later verder.......... bla bla   bla

Mijn naam is Oscar, speer van God, de bliksem, boodschapper van God. Die projectie trek ik aan en ik zou er op de een of andere manier in moeten slagen, de weerhaakjes in de dagelijkse realiteit onschadelijk te maken, u projectie in mij zeg maar, misschien dezelfde projectie die Jezus aan het kruis heeft doen sterven, maar ja, hij is daar dus niet in geslaagd of wilde hij dat niet, wat is mijn kans?? ff einde