Het is tragisch dat de Chinezen, maar de rest van de wereld net zo goed de uniciteit van de Tibetaanse, maar ook de Buthaanse cultuur niet her-, erkennen. Het zijn de meest authentieke op aarde en misschien de enige die we beschavingen mogen noemen. De Bön-traditie is als enige traditie rechtstreeks, door directe overdracht, verbonden met de oorsprong in de voor religieuze periode van de Indo-Ariërs. Waarin ook de Indiaase en Chinese tradities hun oorsprong vinden, maar die geen directe overdracht meer beoefenen.
Tibet is de enige parel, het voorbeeld hoe beschaving echt kan zijn. Op deze Aarde. Is net zo in de verdrukking als de natuur, ons zelf. We her-, erkennen ons zelf niet meer, in onze angst te verliezen. Maar verliezen kun je alleen als je gelooft in strijd en denkt je identiteit te ontlenen aan kansen te creëren, maar zelden te benutten.
Gewonnen/verloren ego wedstrijdjes vinkend je positie in de roedel accepterend, proberen we ons nest, onze identiteit te markeren, als echo's door de generaties. Maar zijn we vooral gemiste kansen rijker. En is onze individualiteit niet meer, dan dat we een andere camera positie innemen in de realiteit, maar daar nauwelijks vorm aan blijkt te kunnen geven dan de juist de nadruk te leggen op de verschillen en daarmee elkaar te bevestigen in ons angst. Bouwden wij een toren van Babylon. In onze geest, in onze wereld is er geen plaats voor ons zelf. Angst om iets te missen. Om de hemel te bereiken waarin we ons al bevonden. In plaats van ontvangen wat je toekomt. Rennen wij ons rot in een rituele mondiale verkwisting om onze individualiteit te benadrukken en voelen wij ons, leeg van binnen. En daarom doen we precies hetzelfde, maar dan nog iets harder.
Dit volk is het voorbeeld hoe het anders kan. Een traditie van in vrede leven, met jezelf, me je omgeving, zonder ecologische voetafdruk. Zouden we daar misschien iets van kunnen leren met z'n allen?
Biku Oscar Schraven
Geen opmerkingen:
Een reactie posten